Kominiarski Wierch (1829 m) perełka wśród masywów Tatr Zachodnich

Nie wszystkie szczyty Tatr w Polsce są dostępne dla turystów. Niemniej, można podziwiać ich sylwetki ze szlaków. Przykładem takiego masywu jest Kominiarski Wierch (1829 m), którego sylwetkę rozpoznać powinien każdy miłośnik gór.

Kominiarski Wierch – topografia

Chcąc poznać wspaniały masyw jakim jest Kominiarski Wierch należy poznać jego położenie. Kominiarski Wierch znajduje się w polskich Karpatach, a dokładniej w Tatrach Zachodnich. Jego wysokość to 1829 m n.p.m. Masyw Kominiarskiego Wierchu wyróżnia wysokość względna 800 m i wybitność 369 m.

Kominiarski Wierch króluje nad ważnymi dolinami polskich Tatr. Są wśród nich:

• Dolina Kościeliska,
• Dolina Chochołowska,
• Dolina Iwanicka,
• Dolina Iwanowska,
• Dolina Dudowa,
• czy Dolina Lejowa.

Kominiarski Wierch, kiedyś błędnie nazywany Kominami Tylkowymi to płaski i rozległy na 4 ha masyw. Miejscowi, a szczególnie pasterze nazywają od lat Kominiarski Wierch Pustą Równią. Warto wspomnieć o pasterskiej przeszłości zboczy Kominiarskiego Wierchu. W sąsiedztwie znajdowało się niegdyś aż pięć dostosowanych do wypasu niemal pod sam szczyt.  Były to hale: Stoły, Kominy Tylkowe, Kominy Dudowe, Iwanówka i Hala Smytnia. Dziś nie kultywuje się tej tradycji. Ze względu na ochronę przyrody i inne technologie hodowli owiec zaprzestano wypasu w tym miejscu. Obecnie dawne hale zarastają lasem. Jedną z niewielu pozostałości tej tradycji jest  Niżnia Polana Kominiarska, która stanowi część dawnej Hali Kominy Tylkowe.

Od wschodu ciągną się od Kominiarskiego Wierchu dwie równoległe granie: Raptawicka Grań zakończona Raptawicką Turnią i mniejsza zakończona jest Smytniańskimi Turniami. Obie granie rozdziela Doliną Smytnią. Od południa Kominiarski Wierch sąsiaduje z Ornakiem. Rodziela je Iwaniacka Przełęcz. Z kolei od strony północnej sąsiaduje z Wielkim Opalonym Wierchem.

Wysokość	Pasmo	Państwo
1829 m n.p.m.	Tatry, Karpaty	Polska

Kominiarski Wierch (1829) – geologia masywu w Tatrach

Masyw Kominiarskiego Wierchu zbudowany jest w przeważającej mierze z wapieni triasowych. W skalnych ścianach Kominiarskiego Wierchu tworzyły się od tysięcy lat jaskinie. Dzisiejszy stan badań potwierdza występowanie w masywie niebagatelnej ilości 140 jaskiń. Co więcej, aż 8 z nich osiąga imponującą długość przekraczającą100 m. Największa i najlepiej znana jaskinia w masywie Kominiarskiego Wierchu to Bańdzioch Kominiarski.

Budowa geologiczna szczytu bez wątpienia ma wpływ na florę, jaka występuje na szczycie Kominiarskiego Wierchu. W większej części masyw porastają rośliny wapieniolubne. Warto wspomnieć, że masywem Kominiarskiego Wierchu interesowali się badacze górskiej przyrody. Wybitny botanik, Bolesław Kotula w latach 80. XIX wieku sporządził spis rzadkich roślin występujących na zboczach Kominiarskiego Wierchu. Najcenniejsze okazy to z pewnością takie gatunki jak:

• jarząb nieszpułkowy,
• ostrołódka Hallera,
• goździk wonny,
• szarotka alpejska,
• mietlica alpejska,
• owsica spłaszczona,
• ukwap karpacki,
• dębik ośmiopłatkowy,
• goryczka,
• szarota Hoppego,
• starzec pomarańczowy,
• czy przymiotno węgierskie.

Kominiarski Wierch – szlaki turystyczne

Niestety, obecnie nie ma żadnego szlaku prowadzącego na Kominiarski Wierch. Niegdyś trasy na ten wyjątkowy masyw były bardzo popularne. Jako pierwszy trasę na szczyt wyznaczył prawdopodobnie Mieczysław Orłowicz. W 1892 opisał wyznaczoną przez siebie ścieżkę w „Kurierze Tatrzańskim”. Szlak ten nie spotkał się z uznaniem Towarzystwa Tatrzańskiego, ani Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Niemniej, odnowione przez Mieczysław Orłowicza znakowanie w kolorze niebieskim cieszyło się uznaniem turystów w dwudziestoleciu międzywojennym.

Druga ścieżka prowadząca na Kominiarski Wierch została poprowadzona w 1901 roku. Opracowali ją członkowie Polskiego Towarzystwa Turystycznego. Szlak ten cieszył się ogromną popularnością niemal przez cały wiek XX. Był to częsty kierunek wycieczek szkolnych prowadzonych przez wykwalifikowanego przewodnika. Niemniej i ten szlak został w 1987 roku zamknięty.

Dyrekcja Tatrzańskiego Parku Narodowego uzasadnia zamknięcie szlaków na Kominiarski Wierch potrzebą ochrony przyrody tatrzańskiej. Warto podkreślić, że obecnie teren Kominiarskiego Wierchu jest niedostępny nie tylko dla turystów, ale również dla speleologów i badaczy. Ze wzgląd na ochronę dzikiej przyrody cały rejon został zamknięty.

Pomimo istnienia dawnych szlaków, obecnie wstęp na Kominiarski Wierch jest niedozwolony. Pamiętać należy, że poruszanie się po Tatrzańskim Parku Narodowym poza wyznaczonymi i utrzymanymi szlakami jest nie tylko zabronione, ale i bardzo niebezpieczne. W razie wypadku w górach zagrożone jest nie tylko życie i zdrowie uczestników, ale także osób, które wyruszają na ratunek. Pamiętajmy o tym, zanim podejmiemy w górach nieroztropne decyzje.

Brak szlaków na Kominiarski Wierch nie oznacza bynajmniej, że nie można podziwiać tego wyjątkowego szczytu. Piękny widok na Kominiarski Wierch można znaleźć na wielu popularnych trasach. Z zachodnich stoków Ciemniaka, Ornaku, Przysłupu Miętusiego czy Grzesia można podziwiać charakterystyczną sylwetkę Kominiarskiego Wierchu. Zdobycie szczytu Kominiarskiego Wierchu, jest na dziś dzień niemożliwe.

Historyczny Szlak w Tatrach Zachodnich

Historyczny szlak na Kominiarski Wierch opracowany pod koniec XIX wieku przez pioniera polskiej turystyki Mieczysława Orłowicza cieszył się dość dużą popularnością w okresie międzywojennym. Dziś możemy go odtworzyć. Szlak ten nie był jednak utrzymywany od końca lat 30. XX wieku. Nie jest to trasa dostępna dziś dla turystów.

Niebieski szlak, który Orłowicz wytyczył jako 16-latek prowadził spod Bramy Kraszewskiego. Pośrednia Kościeliska Brama to wąwóz znajdujący się w Dolinie Kościeliskiej. Kolejnym punktem podróży jest Hala Stoły, leżącą nad Doliną Kościeliską. Stamtąd szlak wiódł na Szczyt Kominiarskiego Wierchu. Początkowa część niebieskiego szlaku turystycznego wyznaczonego przez Orłowicza nadal istnieje. Uznawana jest za pierwszy szlak turystyczny w Tatrach Zachodnich.

Dawny szlak na Kominiarski Wierch od Iwaniackiej Przełęczy

W 1901 roku został przygotowany dla ruchu turystycznego inny szlak prowadzący na szczyt Kominiarskiego Wierchu. Była to trasa prowadząca na szczyt od strony Iwaniackiej Przełęczy. Turyści rozpoczynali podróż w Dolinie Kościeliskiej. Od schroniska w Dolinie Kościeliskiej do Przełęczy Iwaniackiej prowadzi żółty szlak. Obecnie ten etap zlokalizowany w grzbiecie Ornaku, między Kominiarskim Wierchem i Suchym Wierchem Ornaczańskim stanowi koniec oznakowanego szklaku na Kominiarski Wierch. Widać go stąd bardzo dobrze, jednak rejon masywu Kominiarskiego wierchu jest zamknięty dla turystów. Warto podkreślić, że do Iwaniackiej Przełęczy można dostać się także z Doliny Chochołowskiej.

Pomimo, że Kominiarski Wierch (1829) został wyłączony z ruchu turystycznego, nadal wielu turystów zwraca uwagę na ten wybitny masyw górski. Lokalizacja pomiędzy Doliną Chochołowską, a Doliną Kościeliską sprawia, że podziwiać ten szczyt mogą w panoramie Tatr Zachodnich mogą nawet początkujący turyści. Masyw Kominiarskiego Wierchu wznosi się na wysokość 1829 m n.p.m. w związku z czym jest doskonale widoczny z wielu szlaków w  Tatrach.